Filed under: TV, animation, favorite videos | Tags: pink panther, the pink blueprint
Μετά από πιέσεις (2) χιλιάδων αναγνωστών του μπλογκ αποφάσισα να εμφανιστώ… Αν και πλησιάζουν Χριστούγεννα, εδώ περνάμε την εβδομάδα των παθών γιατί είναι το τέλος του εξαμήνου… Από την ερχόμενη Τρίτη λοιπόν, φαντάζομαι θα τα λέμε πιο συχνά… Προς το παρόν σας αφήνω να χαρείτε με το παρακάτω… παλιό αλλά καλό κι αγαπημένο. Μέχρι νεοτέρας…
Filed under: no stamp
Οι κυρίες προηγούνται… Είναι η γιορτή της κατηγορίας “ε, άμα μου πούνε χρόνια πολλά, τι να πω, λέω ευχαριστώ”… Χρόνια πολλά Μαριλένα, maria, mamaM!!!
Νοέμβρης ο μήνας του Σκορπιού… Καραμελωμένες τούρτες από τον Τερκενλή ή κουβάδες προφιτερόλ από το Πλαιζίρ, μπουκάλες κόκκινο κρασί, Σμιθς κυρίως, Σουέντ ενίοτε, Παλπ συχνά, Μοσχολιού οπωσδήποτε. Ντιτζέι μπούτσερ και ξαναβάλτο… Χαμήλωσε λίγο, άνοιξα και μέσα να κάνει ρεύμα… Να σου πω, δε βάζεις τίποτα πιο τσιριπόπομ να ανέβουμε λιγάκι;…. Γεια σου και σένα και γεια μας και μας…. Τέλειωσε κι αυτό το μπουκάλι; Μόνο η Τόνια είναι ανοιχτή τέτοια ώρα… Κάποια κορίτσια είναι πιο μεγάλα από τ’ άλλα κι η Γωγώ είναι πάντα στο φωταγωγό, γιατί αυτά τα πράγματα θέλουν το χρόνο τους κι ο Γιώργος ο αλήτης η κορμάρα κανέναν δε φοβήθηκε ποτέ… Χρόνια Πολλά ΟΚ!!!!
Filed under: 3d production, nyu, ptsibi videos, ptsibi work | Tags: 3d, 3d & live action, compositing, domino, maya
Ορίστε λοιπόν το περιβόητο ντόμινο… Η ποιότητα από το βίμεο (ή όπως το λένε οι αγγλόφωνοι βιμίο) δεν είναι και η καλύτερη δυνατή… Κομπρέσιον στο κομπρέσιον έγινε για τα μπάζα (η ποιότητα…). Θα το δεις κάπως καλύτερα το βιντεάκι αν πας πρώτα στη σελίδα του στο βίμεο (πάτα ή τον τίτλο του βίντεο ή το βίμεο κάτω δεξιά), εκεί με το ΗD on και αφού πατήσεις για φουλ σκριν το σηματάκι κάτω δεξιά, βάλε μετά το σκέιλινγκ στο οφ (καταλάβατε ή να κάνω και κακά;)… Το αποτέλεσμα έγινε εφικτό με 3 προγράμματα (Πι Εφ Τράκινγκ, Μάγια και Άφτερ Εφέξ) και πάρα πάρα πολλή δουλειά… Πάρα πάρα, όμως λέμε… Και πολύ σπάσιμο νεύρων, μια του ξίνιζε του μάγια μια του βρωμούσε…
Filed under: no stamp | Tags: amanita design, design, lou romano, machinarium, samorsot 2, shane glines
Δε ξέρω αν το παρατήρησες αλλά μία καινούρια κατηγορία με λινκς εμφανίστηκε στα αριστερά. p.tsibi.likes… Και μιας και αυτόν τον καιρό ασχολούμαι πιο πολύ με το ντιζάιν και το χρώμα τα δύο πρώτα π.τσίμπι.λάειξ είναι οι ιστοσελίδες δύο αγαπημένων ιλουστρέιτορς, κυρίως. Και λέω κυρίως, γιατί δεν είναι μόνο ιλουστρέιτορς… Ο Λου Ρομάνο, ο οποίος παρεπιπτόντως δουλεύει στην Πίξαρ, είναι και αρτ ντιρέκτορ και δανείζει τη φωνή του σε χαρακτήρες της Πίξαρ (βλ. Λινγκουίνι στο Ρατατούιγ -και όχι Ρατατούλη…), ενώ έχει και εξώφυλλα στο Νιου Γιόρκερ. O Σέιν Γκλάινς, ο οποίος έχει δουλέψει στη Γούορνερ Μπρος για τη σειρά ανιμέισιον Μπάτμαν, είναι και ανιμέιτορ και κάρακτερ ντιζάινερ. Η δουλειά και των δύο είναι πάρα πολύ χαρακτηριστική (ειδικά ο Σέιν έχει μια εμμονή με τις σέξυ γυναίκες)…
Το βίντεο είναι μελέτη, για την ταινία ΑΠ της Πίξαρ, διαφοροποίησης χρώματος και φωτός κατά το ηλιοβασίλεμα από τον Λου Ρομάνο. Μουσική από τον Μόρις Ράβελ.
Σκίτσα από το πορτφόλιο του Σέιν Γκλάινς.

Και μιας και μιλάμε για ντιζάιν, ανακάλυψα τυχαία το καλοκαίρι την παραπάνω εικόνα με την οποία ξετρελάθηκα Στη συνέχεια βρήκα ότι είναι από ένα βίντεογκειμ, το Μακινάριουμ (Machinarium) της Τσέχικης εταιρείας Amanita Design. Πρόκειται για ένα ρομποτάκι που… Δε θα σου πω παρακάτω… Το ντιζάιν είναι καταπληκτικό, όπως και η μουσική και το παιχνίδι είναι παζλ γκέιμ, λύνεις τους γρίφους και προχωράς προς το στόχο σου. Κυκλοφόρησε στο τέλος Οκτώβρη και ήταν ένα από τα δωράκια που μου έκανε η Μαρία για τα γεννέθλιά μου, αν και δεν υπάρχει χρόνος να το παίξουμε. Θα στο προτείνω και αυτό, κάνει $20 και παίρνεις μαζί και το σάουνττρακ. Για να παίξεις το ντέμο κάνε κλικ εδώ, παρακάτω δες το τρέιλερ βιντεάκι…
Η Αμανίτα έχει και άλλα δυο τρία παιχνιδάκια τα οποία μπορείς να παίξεις δωρεάν στην ιστοσελίδα της… Για ευνόητους λόγους δεν είχα χρόνο να τα χαζέψω όλα αλλά το Σάμορσοτ 2 που είδα λίγο έχει εξίσου πάρα πολύ ωραίο ντιζάιν και είναι και αυτό παζλ γκέημ. Πολύ χάρηκα που κυκλοφορούν τόσο ωραίες δουλειές και κυρίως από μια χώρα που δε νομίζω ότι έχει και κάποιο ιδιαίτερο παρελθόν στο βίντεογκέιμινγκ… Αλήθεια, πως λέμε μπράβο, φοβερή δουλειά στα τσέχικα;
ΥΓ. Ανανεωμένο και το σάιτ της Μαρίας με νέες προσθήκες (εύγε!), αλλά και ολοκαίνουριο σάιτ (σούπερ αναβάθμιση! φοβερό λέμε) για τους c-bute (καλορίζικο!). Να μη λέω μόνο τα δικά μου… Και όλα αυτά κάτω από το πι.τσίμπι.φρέντς, ε…
Filed under: favorite videos, no stamp | Tags: 33, χρόνια πολλά, απαράδεκτοι
Α! Και δε θέλω δώρο… Δε θέλω σου λέω… Μα…Δεν είναι ανάγκη. Ένα MacBook Pro.
Filed under: greek culture, music, no stamp, ptsibi work | Tags: παιδικά τραγούδια, ένας μεγάλος καβγάς, ο κόσμος ανάποδα
Δε ξέρω άμα το πήρες είδηση πέρυσι όταν βγήκε. Εγώ πάντως το έψαχνα μανιωδώς. Και όταν ήρθα στην Ελλάδα δεν το βρήκα! Τυχαία έπεσα πάνω του εχτές και τώρα παίζει με το άτυχο μήλο και τους όρνιθες συνεχώς… Και ήρθε η ώρα να δηλώσω δημοσίως πως έκραζα τον GA όταν μου έβαζε Χατζιδάκι στο σπίτι του αλλά πόσο να αντέξω κι εγώ… Από το πρωί μέχρι το βράδυ… Τέλος πάντων τώρα τ’ ακούω και τον σκέφτομαι. Στο τέλος κι αυτός δεν την άντεξε την πολλή ποιότητα όμως (ναι, σωστά τον έβαλα τον τόνο…), άμα είναι να τα πούμε όλα… Λοιπόν για να επανέλθω όμως, άμα δεν έχεις κα-κα-καταλάβει περί τίνος πρόκειται έχεις χάσει τον κα-κα-κα-καλύτερο δίσκο των τελευταίων χρόνων και φυσικά το κο-κορυφαίο κο-κο-κομμάτι! Για να το ακούσεις λοιπόν μπες στον κο-κο-κοπέρνικο, βρες το μουσικό δέντρο και από εκεί θα βρεις το δρόμο σου, βασικά θα τον ακούσεις… Όχι δεν είναι κο-κο-κοράκια, “είναι κάτι γεροντααάκια…” που τσακώνονται από την εποχή των φίφτις… Μπορείς να πάρεις και το δίσκο, να στηρίξεις τις κα-καλές δουλειές απευθείας από την εταιρεία παραγωγής (γιάφκα ρέκορντς) σε τιμή χονδρικής (10 ευρώ) συν τα έξοδα αποστολής, (όχι… μόνο εσύ με διαβάζεις, δεν είναι κα-κανένα μπλογκ με κίνηση να μου τα χώνουν για να κα-κα-κάνω προμόσιον…). Τελικά, μάλλον είναι πιο ωραίος ο κόσμος ανάποδα. Και για να μη ξεχνιόμαστε… Άκουττέ το τε παρακαλώ!

ΥΓ. Κα-καλά παραλίγο να το ξεχάσω… Κα-κα-καλή επέτειο… Μήπως έπρεπε να βάλω μια Βέμπο; Δεν πειράζει, με το χαμόγελο στα χείλη θα ‘σαι και με αυτό το τραγουδάκι που σου πρότεινα…
Filed under: no stamp, nyu, ptsibi work, thesis | Tags: beachless, student project, thesis animatic
Ευτυχώς… Το βρήκα το ρι μου πάλι και είμαι ξανά ένα χαρούμενο φιρίκι… Χτες, μόλις τελείωσα την παρουσίαση της διπλωματικής μου για το μίντ-τερμ… Βοήθησε και ο Μορφέας βέβαια να το βρω. Άντε να δούμε πόσο καιρό θα μείνει μέχρι να την ξανακάνει. Το κόβω το βραδάκι να ξεπορτίζει πάλι… [Φαντάζομαι τον GA να χορεύει σε ρυθμούς Αιμίλιου. Κι εγώ μαζί! Αφού του λέω, άκουττέ το τε παρακαλώ! " Ήταν ένα μήλο, μήλο φιρίκι..."]
Προς το παρόν προσπαθώ να μαζέψω τον “μίντ-τερμ” χαμό γύρω από το γραφείο μου και να ξεκινήσω να δουλεύω για τα αυριανά μαθήματα. Πάντως (μιας και θα ρωτήσεις…) η παρουσίαση πήγε πολύ καλά, ξανάρθε το ρι σου λέω! Μου είπαν βέβαια να το συμμαζέψω λίγο γιατί είναι μεγάλο (παρόλο που εσένα θα σου φανεί μια σταλιά) και πρότειναν να εντάξω και τα σκίτσα μου στο τελικό λουκ, κάτι, που παρόλο που ήθελα να πειραματιστώ, δε μου πέρασε ποτέ από το μυαλό και μου άρεσε σαν ιδέα. Τώρα μου μένει να μου δώσουν το οκ οι κούκιν ον θρι μπέρνερς για το κέιν τόουντ και ο μόμπυ για το εγκέν -το δεύτερο είναι πιο εύκολο γιατί είναι από το μόμπυγκράτις.κομ που δίνει μουσική για μη-κερδοσκοπικά πρότζεκτς. Περισσότερα για το πως πήγε, στο ριπόρτ στο θύσις (από το θυσία) μπλογκ… (http://blogs.nyu.edu/blogs/pt654/pt/2009/10/midterm_review.html)

Μήπως όμως να σου πω πιο πολλά για την ιστορία; Νομίζω η περιγραφή που έκανα στην κρις τα λέει όλα.
“Δυο λόγια για την ιστορία… Θα προσπαθήσω να το κάνω όσο πιο απλό γίνεται. Εξαιτίας των αρχών της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας (ξοδέψτε γιατί χανόμαστε, ψωνίζω άρα υπάρχω), τον προσδιορισμό, προβολή και επιβολή της προσωπικότητας μέσω της κατανάλωσης και κατ’ επέκταση της ύπερ-κατανάλωσης (ο τόνος στο υ είναι επί τούτου…), ο ήρωάς μας φτάνει σε τέλμα και αδιέξοδο εις διπλούν. Την πρώτη φορά εξαιτίας του κοινωνικού συνόλου και τις επιλογές που αυτό κάνει -συνειδητές ή μη δεν το εξετάζουμε στην προκειμένη περίπτωση, αν και η ιστορία αφήνει να εννοηθεί πως είναι απόρροια μιας παθητικά επιθετικής επιβολής των αρχών συντήρησης του συστήματος. Τη δεύτερη, γιατί ενώ ο ήρωας φαίνεται πως συνειδητοποιεί τη ματαιότητα όλων των προαναφερθέντων αρχών και επιβολών και οδηγείται προς την ολοκλήρωση του ατόμου και την πνευματική του ανύψωση σε μια ζώνη πέρα από τα στενά όρια αντίληψης του πλήθους -που τον οδήγησε σε αυτή άλλωστε και λέγοντας αυτή εννοώ την ανύψωση- τελικά αποδεικνύεται πως, δυστυχώς κι αυτός είναι μέλος του ευρύτερου συνόλου, αμνός του κοπαδιού κοκ. Αντί για ολοκλήρωση και ανύψωση, επέρχεται λοιπόν η συνειδητοποίηση και η αποδοχή μιας μίζερης, σύγχρονης πραγματικότητας και του αδιεξόδου που οδηγεί ως φυγείν αδύνατον. Τελεία και παύλα. Τι νομίζετε ότι κάνουμε; Μπρίκια κολλάμε;”
Είναι τυχαίο που η κρις δεν απάντησε ακόμα, άραγε; χαχαχαχαχαχα!
Πρόκειται λοιπόν για έναν τύπο που ψάχνει να βρει χώρο στην παραλία αλλά δε βρίσκει. ‘Η μάλλον βρίσκει λίγο χώρο αλλά φεύγει άρον άρον γιατί του την πέφτουν από παντού, η μουσική του διπλανού, κάτι μπάλες του σκάνε στο κεφάλι, κάτι μωρά που τσιρίζουνε (δεν έχουμε κάτι με τα μωρά, τυχαίο το παράδειγμα θα μπορούσαν να είναι… σκυλιά, αυτό για τις μαμάδες -και μπαμπάδες- που αγρίεψαν) (καλά και τα σκυλιά τυχαίο ήτανε, θα μπορούσαν να είναι… κομπρεσέρ, αυτό για τους φιλόζωους) (καλά και το κομπρεσέρ τυχαίο ήταν… πες πως είμαι εγώ να τελειώνουμε, αυτό για τα εργατικά σωματεία). Απογοητευμένος που δε βρήκε χώρο να ξαπλώσει και να πάρει το ρηλάξ του, ανακαλύπτει τυχαία μια απόμερη, μικρή, δυσπρόσιτη παραλία. Χαρούμενος μαζεύει όλα του τα τσιμπράγκαλα εκεί και, καταϊδρωμένος από το πάνω κάτω, βλέπει τελικώς πως πάλι δεν έχει χώρο να την ξαπλάρει στην παραλία (εξού και ο τίτλος μπιτσλες) γιατί είναι ο άνθρωπος της κατανάλωσης και τα πράγματά του τίγκαραν το λιγοστό χώρο. Τελικώς την κάνει ξαπλωτός πάνω στη φουσκωτή του σαμπρέλα στην ανοικτή θάλασσα, αφού στην παραλία δε βρίσκει προκοπή (δεν ήταν στον Προκόπη στη Νάξο βλέπεις, αν και εκεί μου ήρθε η έμπνευση). Λες ις μορ ένα πράμα… Θα τη βρει όμως την ησυχία του, ηρεμία, γαλήνη κλπ κλπ εκεί; Εμ, εδώ σε θέλω…
Ορίστε και το ανιμάτικ. Ανιμάτικ… σα να να λέμε στόριμπορντ σε μορφή βίντεο, με τάιμινγκ, μουσική, ηχητικά εφφέ κλπ. Και στόριμπορντ σα να λέμε η ιστορία σε κόμικς… Σχόλια ευπρόσδεκτα!
ΥΓ. Βάλε φιρίκι (με τόνο) στο γκουγκλ και δες τη δεύτερη επιλογή… χαχαχα!


